Farklı İmplant Sistemlerinde Dental İmplantların Çevresindeki Marjinal Kemik Kaybının Retrospektif Değerlendirilmesi

GOKAY G. D., Karakaya K.

Cumhuriyet Dental Journal , cilt.29, sa.2, ss.209-215, 2026 (Scopus, TRDizin)

  • Yayın Türü: Makale / Tam Makale
  • Cilt numarası: 29 Sayı: 2
  • Basım Tarihi: 2026
  • Doi Numarası: 10.7126/cumudj.1719507
  • Dergi Adı: Cumhuriyet Dental Journal
  • Derginin Tarandığı İndeksler: Scopus, Directory of Open Access Journals, TR DİZİN (ULAKBİM)
  • Sayfa Sayıları: ss.209-215
  • Bursa Uludağ Üniversitesi Adresli: Evet

Özet

Amaç: Bu çalışmanın amacı, farklı dental implant sistemleri çevresindeki marjinal kemik kaybını değerlendirmek ve marjinal kemik kaybının hasta demografik özellikleri, dişsizlik durumu, implant konumu, yükleme zamanı ve protez tipi ile ilişkisini incelemektir. Gereç ve Yöntemler: Çalışmaya, 2014-2018 yılları arasında implant cerrahisi uygulanan 51 hasta ve 187 implant dahil edildi. Marjinal kemik kaybı, implant yerleştirilmesinden hemen sonra ve cerrahiden sonraki 1-2 yıl ile 2-4 yıl aralıklarında alınan panoramik radyografiler kullanılarak ölçüldü. Hastaların demografik özellikleri, dişsizlik tipi, implant lokalizasyonu, yükleme dönemleri ve augmentasyon varlığı kaydedildi. Marjinal kemik kaybı Kruskal- Wallis testi, ikili karşılaştırmalar ve t-testleri kullanılarak analiz edildi. Bulgular: 1-2 yıllık takip aralığında marjinal kemik kaybı; yaş, implant lokalizasyonu, dişsizlik durumu ve protez tipinden anlamlı düzeyde etkilendi. Kemik kaybı 70 yaş ve üzerindeki hastalarda daha fazla iken, en düşük kemik kaybı 50-59 yaş grubunda gözlendi. Maksilla ve mandibulanın molar bölgelerinde kemik kaybı en yüksek düzeyde saptanırken, anterior mandibular bölgede en düşük düzeyde saptandı. Tek diş eksikliği olan hastalarda, tam dişsiz hastalara kıyasla daha fazla marjinal kemik kaybı görüldü. Yükleme zamanı ve protez tipi de marjinal kemik kaybını etkiledi; erken yükleme ve overdenture protezler daha düşük kemik kaybı ile ilişkilendirildi. Augmentasyon işlemleri ise 2-4 yıllık takip aralığında daha fazla kemik kaybı ile ilişkili bulundu. Sonuçlar: Bu bulgular; hasta yaşı, implant konumu, dişsizlik durumu ve protez tipinin implantasyon sonrası 1-2 yıllık dönemde marjinal kemik kaybını etkileyen temel faktörler olduğunu göstermektedir. Augmentasyon işlemleri ise 2-4 yıllık dönemde kemik kaybı üzerinde belirgin bir etki göstermiştir. Elde edilen sonuçlar, kemik kaybını azaltmak ve implant tedavi sonuçlarını optimize etmek için bu faktörlerin dikkate alınmasının önemini vurgulamaktadır.
Objectives: This study aimed to evaluate marginal bone loss (MBL) around different dental implant systems and its relationship with patient demographics, edentulism status, implant position, loading time, and prosthesis type. Materials and Methods: Fifty-one patients and 187 implants who underwent surgery between 2014 and 2018 were included. MBL was measured using panoramic radiographs taken immediately after implant placement and at 1-2 and 2-4 years post-surgery. Data on patient demographics, edentulism type, implant location, loading periods, and augmentation presence were recorded. MBL was analyzed using Kruskal-Wallis, pairwise comparisons, and t-tests. Results: MBL in the 1-2 year interval was significantly influenced by age, implant location, edentulism status, and prosthesis type. Bone loss was more significant in patients aged 70 and older, with the least observed in the 50-59 age group. Molar regions of the maxilla and mandible had the most bone loss, while the anterior mandibular region showed the least. Single-tooth edentulous patients experienced more MBL than completely edentulous patients. Loading time and prosthesis type also influenced MBL; early loading and overdenture prostheses resulted in less bone loss. Augmentation procedures were associated with greater bone loss in the 2-4 year interval. Conclusion: These results suggest that patient age, implant position, edentulism status, and prosthesis type are key factors influencing MBL within 1-2 years post-implantation. Augmentation procedures notably impacted bone loss in the 2-4 year period. These findings emphasize the importance of considering these factors to reduce bone loss and optimize implant outcomes.