Post Yapısalcı Eleştirel Yaklaşımla, Yeni Avrasyacı Rus Jeopolitiğinin Coğrafi ve Jeokültürel Temsilleri

Creative Commons License

Çetin B., Coşkun M.

Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, cilt.21, sa.3, ss.1415-1439, 2024 (TRDizin)

Özet

Öz: Makalede, Yeni Avrasyacılık söylemi eleştirel yaklaşımla yapı-söküme tabi tutulmuştur. Böylece jeokültürel ve coğrafi temsillerle inşa edilen Rus ideolojisine dayalı siyasî egemenlik dilinin çözümlenmesi amaçlanmıştır. Yeni Avrasyacılık, klasik anlayışın bilgi üretme modelini temsil ettiği için araştırma konusu olarak seçilmiştir. Kökleri Rus tarihindeki siyasî ve kimlik bunalımlarına dayanan Yeni Avrasyacılık, 1991 sonrasındaki siyasî konjonktüre göre güncellenmiş Post Sovyet imparatorluk ideolojisidir. Dugin’e göre Avrasyacılık Atlantikçi düzenin karşısında, tüm ezilen halkların yanında insani ve ulvi bir bloklaşmanın adıdır. Kara gücünü temsil eden Rus merkezli Avrasya İmparatorluğu kuzey, doğu, güney ve batı yönlerinden Atlantikçi güce hizmet edebilecek olası Rimland (düşman) alanlarıyla kuşatılmıştır. Söyleme göre Avrasyacılığın merkezinde, coğrafi sebeplerin yanında Bizans-Konstantinapol Kilisesi’nin hem teolojik hem de jeopolitik halefi olarak 3. Roma sıfatıyla Rus Devleti vardır. Yine Rus halkı medeniyet inşacısı ve taşıyıcısı gibi jeokültürel temsillerle Avrasya imparatorluğunun esas ve yönetici çekirdeğini oluşturur. Yeni Avrasyacılık normatif değerler taşımadığı gibi açık çelişkiler ihtiva eden siyasî bir kurgudur. Avrasyacılığın dünya siyasî pratiğindeki yeri, Avrasyacılığı Rusya’nın geleceğinde tek yol olarak gören ve hayata geçirmeye çalışan bir anlayışın (Vladimir Putin vasıtasıyla) iktidarda olmasıyla öne çıkmaktadır. Nitekim Şubat 2022’de başlayan Rusya-Ukrayna Savaşı’nın temellerini teşkil etmesi reel-politiğe yansıması olarak düşünülebilir.

Anahtar Kelimeler: Eleştirel Jeopolitik, Yeni Avrasyacılık, Rusya İmparatorluğu, Atlantikçilik, Kara-Deniz Gücü

Abstract: In this article, the discourse of New Eurasianism is critically deconstructed. Thus, it is aimed to analyse the language of political sovereignty based on Russian ideology constructed with geocultural and geographical representations. New Eurasianism was chosen as the subject of research because it represents the knowledge production model of the classical understanding. Rooted in the political and identity crises in Russian history, Neo-Eurasianism is a post-Soviet imperial ideology updated according to the political conjuncture after 1991. According to Dugin, Eurasianism is the name of a humanitarian and sublime bloc that supports all oppressed peoples against the Atlanticist order. The Russian-centred Eurasian Empire, which represents the continental power, is surrounded by possible Rimland (enemy) areas that can serve the Atlanticist power from the north, east, south and west. According to the discourse, at the centre of Eurasianism, besides geographical reasons, there is the Russian State as the 3rd Rome, both theological and geopolitical successor of the Byzantine-Constantinople Church. Again, the Russian people constitute the main and ruling core of the Eurasian empire with geocultural representations such as civilisation builder and carrier. The new Eurasianism does not carry normative values and is a political construct with clear contradictions. The place of Eurasianism in world political practice is highlighted by the fact that an understanding (through Vladimir Putin) is in power that sees Eurasianism as the only way for Russia's future and tries to realise it. As a matter of fact, the fact that it constituted the foundations of the Russian-Ukrainian War that started in February 2022 can be considered as its reflection on real-politics.

Keywords: Critical Geopolitics, New Eurasianism, Russian Empire, Atlanticism, continental-sea power.