Cankurtaranların stabil olmayan bir zeminde yüksek ivmeli performans göstermeleri ve ani kuvvet oluşturma performanslarının arttırılması oldukça önem taşımaktadır. Bu sebeple çalışma kapsamında uzun süredir cankurtaranlık yapanların (profesyonel) mesleğe yeni başlayanlara (amatör) kıyasla düşerek sıçrama hareketi sırasında musküler aktivasyon paternlerinin daha verimli olacağı hipotezimizi oluşturmaktadır. Çalışma kapsamında Antalya ilinde görev yapan (en az gümüş cankurtaran dereceli) 24 katılımcıdan (her grup için n=12) ölçüm alınmıştır. Düşerek sıçrama sırasındaki biyomekanik performansları kuvvet ölçüm platformu, elektrofizyolojik performansları ise tibialis anterior ve gastroknemius kaslarından yüzey elektromiyografi yöntemiyle ile değerlendirilmiştir. Profesyonel cankurtaranların amatörlere kıyasla gastroknemius kaslarını daha iyi aktive edebildiği (sırasıyla, %53,99 ve %34,77) ve maksimal aktiviteye ulaşma süresini (sırasıyla, 0,34s ve 0,20s) geciktirerek kas yorgunluğunun oluşmasını geciktirdiği gözlemlendi (p<0,05). Çalışma sonuçlarının vakaya hızlı müdahale gerektiren cankurtaranlık mesleğinde hareketin verimliliğin arttırılması açısından literatüre katkı sağlaması beklenmektedir.
The ability of lifesavers to perform with high acceleration on unstable surfaces and to generate rapid force is critically important. Therefore, this study hypothesizes that individuals with long-term lifesaving experience (professionals) will demonstrate more efficient muscular activation patterns during drop jump movements compared to newcomers (amateurs). A total of 24 certified lifesavers (minimum silver-level) working in Antalya participated in the study (n=12 per group). Biomechanical performance during the drop jump was assessed using a force measurement platform, while electrophysiological performance was evaluated via surface electromyography (sEMG) from the tibialis anterior and gastrocnemius muscles. Results showed that professional lifesavers activated the gastrocnemius muscle more effectively than amateurs (53.99% vs. 34.77%) and delayed the time to reach maximal activation (0.34s vs. 0.20s), thereby reducing early onset of muscle fatigue (p<0.05). These findings are expected to contribute to the literature by enhancing movement efficiency in the lifesaving profession, where rapid response to emergencies is essential.
