Türk Medeni Kanunu Madde 356/2 Kapsamında Çocuğun Mallarının Sarfı
Bahçeşehir Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, sa.231, ss.1-32, 2026 (TRDizin)
- Yayın Türü: Makale / Tam Makale
- Cilt numarası: Sayı: 231
- Basım Tarihi: 2026
- Dergi Adı: Bahçeşehir Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi
- Derginin Tarandığı İndeksler: TR DİZİN (ULAKBİM)
- Sayfa Sayıları: ss.1-32
- Bursa Uludağ Üniversitesi Adresli: Evet
Özet
Türk Medeni Kanunumuzda velayet hakkına sahip ana ve babanın çocuğun her türlü masrafını karşılama yükümlülüğü öngörülerek çocuğun malvarlığının korunması amaçlanmıştır. Bu doğrultudaki düzenlemelerden biri olan Türk Medeni Kanunu madde 356/2 uyarınca, ana ve babaya ancak çocuğun bakımı, yetiştirilmesi veya eğitimi gibi olağanüstü ihtiyaçların varlığı hâlinde ve çocuğun malvarlığında para biçiminde yapılan ödemeler dışında kalan malların kısmen sarfına imkân tanınmıştır. Bu imkân ise hâkimden izni alınması veya hâkim tarafından yetkilendirilme şartına bağlanmıştır. Türk Medeni Kanunu madde 356/2 hükmünde sayılan kalemler dışında kalan çocuğun malvarlığı içerisindeki taşınmaz mallar, bu malvarlığının özünü oluşturması nedeniyle, bunların paraya çevrilerek kullanılması hususu ayrıca önem arz etmektedir. Oysa öğretide ana ve babanın çocuğa ait taşınmaz mallar üzerinde tasarrufta bulunabilmeleri bakımından, özellikle satış yoluyla bunları devredebilmelerinde hâkim izninin hangi aşamada aranması gerektiği konusunda görüş ayrılıkları bulunmaktadır. Her ne kadar çocuğu koruma amacıyla getirilen bir kanuni düzenleme olsa da Türk Medeni Kanunu madde 356/2 hakkında öğretide görüş birliğinin ve uygulamada bir yeknesaklığın bulunmaması, hükmün ayrıntılı biçimde incelenmesini gerekli kılmaktadır. Bu doğrultuda çalışmamızda, anılan hükmün unsurları ve şartları ile öğretide ileri sürülen tartışmalar gerekçeleriyle ele alınarak değerlendirilmiştir.
Article 356/2 of the Turkish Civil Code allows parents to resort to the partial expenditure of the child’s property other than assets consisting of monetary payments, only where extraordinary needs such as the care, upbringing or education of the child so require. This possibility is subject to the condition that permission be obtained from the judge or that the parents be expressly authorized by the judge. Due to the fact that immovable property constitutes the core of the child’s assets, the issue of converting such property into money for use is of particular significance. However, there are differing opinions as to the stage at which judicial authorization must be obtained when parents seek to dispose of a child’s immovable property, especially through transfer by way of sale. Although Article 356/2 of the Turkish Civil Code is a statutory provision enacted with the aim of protecting the child, the lack of consensus in legal doctrine and the absence of a uniform practice in application render a detailed examination of the provision necessary. Accordingly, this study examines and evaluates the elements and conditions of the said provision, together with the doctrinal debates surrounding it, by setting out their underlying justifications.